ครูหลังเขากับดาวดวงเหล่านั้น

ตะกอนความคิดได้ตกผลึกลงแล้ว

ตอนนี้ "ครูเมย์" ก็ยังคงอยู่ที่หลังเขา

และหากโชคชะตาไม่พัดพาอีก... ก็ตั้งใจแล้วว่า... จะอยู่ที่นี่

เป็นครู.... ที่ตั้งใจว่า... จะอยู่กับนักเรียนตั้งแต่เข้าเรียนจนจบออกไปบ้าง

ถ้าเป็นเมื่อก่อนปิดเทอมคงไม่คิดอย่างนี้....

แต่เมื่อวันเกิดที่ผ่านมา...

ขอบคุณการตัดสินใจของตัวเองที่ทำให้ลองทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน

ครูเมย์ไปนอนวัด

ไปฝึกสมาธิ

ไปที่วัดทับมั่งขวัญ วัดสายหลวงปู่เทียน ที่อยู่ใกล้ๆ บ้าน

2 วัน 2 คืน

สิ่งที่ได้มา...อาจเล็กน้อย เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ แต่สำหรับเรา... มันยิ่งใหญ่

"ปล่อย-วาง"

รู้แต่ไม่เคยซึ้งกับคำนี้มาก่อนเลย

การฝึกสมาธิทำให้เรามองเห็นความคิดของตัวเอง

แม้ว่า... จะเป็นแค่ช่วงสั้นบ้างยาวบ้าง(ยังต้องฝึกอีกเยอะ)

แต่อย่างน้อยมันก็เกิดภาวะที่ว่างงงงงงงงงงง

จนเมื่อมีความคิดเกิดขึ้น... ก็บอกตัวเองให้หยุดได้

จากนั้น... ความเข้าใจต่างๆ ก็เข้ามาเองโดยอัตโนมัติ

จากวัดวันนั้น

ทำให้ต้องมาประนามตัวเองซะหน่อย

ครูเมย์ที่ผ่านมา... มันเห่ยมากเลยเหว่ย

"อยากทำดี แต่ไม่รู้จักทำอย่างมีความสุข"

ทำดีแต่ตัวเองทุกข์

ทั้งๆ ที่การกระทำเดียวกันแท้ๆ ถ้าเราคิดอีกอย่าง... มันก็สุข

เมื่อก่อนรู้นะว่าต้องคิดในแง่ดี แต่ทำยากชะมัด

ตอนนี้... ชักเริ่มเข้าใจแล้วล่ะ

--------------------------------------------

ครูเมย์... เมื่อก่อนนะ เจอเรื่องยากๆ เข้าหน่อย ก็อยากย้ายกลับบ้าน

ทำเป็นคิดถึงบ้าน... แต่จริงๆ ฝ่อ สู้ไม่ไหว ก็เลยจะถอย

ตอนนี้ ไม่คิดว่าจะกลับ หรือ ไม่กลับแล้วล่ะ

อยู่ก็ดี ที่นี่น่าอยู่ กลับก็ได้ ที่บ้านมีพ่อแม่ น้อง และตารออยู่

สิ่งที่ควรคิด และต้องคิด ก็คือ "งาน"

ทำงานให้เต็มที่ จะอยู่หรือจะไปไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวล

มัวพะวงคิด... งานก็ไม่เวิร์ค

ครูเมย์... เมื่อก่อน เจอคนทำไม่ดี ก็ร้องไห้เสียใจ

สงสารประเทศชาติ

คิดอย่างนั้น... แล้วก็เหนื่อยใจ ท้อ พาลหมดแรงทำงาน

คิดไปทำไม๊.... คิดไปไม่ได้อะไร

เปลี่ยนใหม่ละ... ตอนนี้ถ้าเกิดเรื่องเดิมๆ อีกนะ

จะถือซะว่ามันเป็นอุปสรรคมาทดลองคนที่อยากดีอย่างเรา... ว่าจะรอดไหม๊

แล้ว... รอดอย่างมีความสุขรึเปล่า

ครูเมย์.... เมื่อก่อน

เวลาได้ทำงานเยอะกว่าเพื่อน ได้สอนวิชาใหม่(อีกละ)

ได้สอนวิชาที่เหลือ ได้ห้องที่คนอื่นๆ ไม่อยากได้

ก็จะน้อยใจ... ทำไมต้องเป็นเราที่เหนื่อยกว่าชาวบ้าน

แต่คราวนี้นะ เทอมนี้ได้วิชาใหม่มาอีกแล้ว ปาเข้าไป 5 วิชา

แถมตั้งใจจะทำวิจัยเด็กในปรึกษาอีก ดูแลห้องสมุด และงานมาตรฐานอีก

ครูเมย์... จะยิ้มรับ

เอาเวลาน้อยใจ มาทำงาน น่าจะทำให้ได้ตั้งเยอะนะ

ยิ่งทำงานเยอะ... เราเองนี่แหละที่รู้มากขึ้น เก่งมากขึ้น และแกร่งมากขึ้น

โชคดีขนาดไหนที่ "ครูเมย์" จะได้ใช้ชีวิตความเป็นครู ความเป็นมนุษย์คุ้มค่ากว่าคนอื่นๆ

ที่เกิดมาไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรเลย

----------------------------------------------------

ไม่รู้เราเข้าใจถูกรึเปล่านะ

แต่ปล่อย-วางในแบบของเราก็คือ

อย่าหอบเอาความทุกข์มาใส่ตัว

ทำดีให้เต็มที่ แต่เปลี่ยนวิธีคิดให้ทำอย่างสบายและมีความสุข

ก้าวต่อไป.... จีบัน*