วันนี้วันเสาร์

โดดเรียนมานั่งทำงานและเล่นเน็ต

นานมากที่พักเรื่องเล่าของความเป็นครูหลังเขาไปอย่าง... "เงียบเชียบ"

บอกตามตรง... เรื่องจริงบางอย่างที่เกิดก็เล่นเอาครูเมย์... เขว

ความเชื่อมั่นอะไรหลายๆ อย่างสูญเสียไปจนยากจะกอบกู้คืน

เรื่องของครู... ที่ทำเอาครูอย่างเราแย่

เรื่องของพี่ชาย... ที่ทำเอาน้องอย่างเราร้องไห้จนไม่รู้จะร้องเพื่ออะไร

เรื่องของความศรัทธา... ที่ทำให้คนช่างฝันอย่างเราฝันสลาย

เจ็บ... จนไม่รู้จะเจ็บทำไม เพื่ออะไร

 

เฮ้อ ในวงการครูก็มีเรื่องรักหลายเศร้านะ

เล่นเอาเรางง ว่ามันเกิดขึ้นได้ไง และ... ทำไปได้ไง

อย่างว่า... เรื่องของคนอื่น เขายังไม่แคร์สิ่งที่เขาทำ

เราเอาใจ เอาความเชื่อมั่น เอาความศรัทธาไปฝากไว้ที่เขามากไปหน่อย

นั่นคือเหตุผล ที่ไม่อยากเขียนเรื่องในโรงเรียนไปพักใหญ่เลย

 

แต่วันนี้...

กล่องไปรษณีย์สีขาว-แดง ถูกนักเรียนถือมาให้ในห้อง

พร้อมแซวเล็กๆ "ระวังระเบิดนะคะ" ก่อนจะพาร่างแมนๆ ไม่สมกับ "นะคะ" ออกไป

(พี่ต้นหอม อีหนูซู่ซ่า พี่ ม.6 ยัดเยียดให้น้องๆ เรียน She อย่างนั้น อืมนะ - -")

แต่พอเห็นชื่อคนส่งก็รู้เล็กๆ ว่าปลอดภัย

เพื่อนที่รักยิ่ง (ทั้งที่เด็กๆ แอบเคยเขม่นกัน)

ส่งเข็มกลัดแมงปอ และสมุดบันทึกมาให้

พร้อมการ์ดเล็กๆ ที่เล่นเอาน้ำตาคลอ ก่อนจะพักงาน และเขียนบันทึกอีกครั้งในทันใด

 

ส่ง ... แมลงปอ... มาให้ตามฝัน..

เห็นแล้วนึกถึงเรื่องราวที่แอบอ่านเวลาเมย์เขียน

ช่างมีจินตนาการจนน่าอิจฉา... ว่าเราทำไมเขียนไมเป็น...

คงถนัดถ่ายทอดออกมาเป็นภาพมั่ง คิดเอง!

ภูมิใจมากที่ได้เป็นเพื่อนกัน

และภูมิใจแทนเด็กๆ ที่มีครูดีนะจ๊ะ สู่ต่อไป

คิดถึง

- FAI- 

 

-ตอบฝ้าย-

ขอบคุณสำหรับของฝาก

และขอบอก อย่างตอนต้นที่เขียนไว้

เค้าเขียนบันทึกไม่ได้ซะนาน

เพราะเรื่องแย่ๆ บางเรื่อง มันก็ทำให้ไม่อยากบอกใครๆ

เวลาเราสูญเสีย "ความศรัทธา" มันเคว้งไม่ต่างจากอกหักเลยนะ

แต่ฝ้ายทำให้เค้าต้องนึกย้อนอีกครั้ง

เค้าอยู่ที่นี่ หลังเขาตรงเนี้ยะ

คนที่สร้างรอยยิ้ม สร้างความสุข สร้างกำลังใจให้มากที่สุด

ก็คือ "เด็กๆ นักเรียน"

ดังนั้น... หากเพื่อนร่วมงานจะทำเรื่องแย่ๆ ให้เราเสีย "ความศรัทธา"

มันไม่ควรทำใ้ห้เค้าถอดใจ จนลืมเล่าเรื่องราว

และบันทึกสิ่งดีๆ ที่เค้ากำลังทำเพื่อเด็กๆ ที่นี่

 

ปล. ใครว่าฝ้ายเขียนไม่เก่ง

ถึงมันไม่สวยงาม แต่เปี่ยมไปด้วยพลังนะ

อย่างน้อย... ก็ทำให้เค้าคิดได้อีกครั้งนะเนี้ยะ

 

ขอบใจมากๆ

 

KMay*

 

ปีกแมงปอมันบ๊างบาง

แต่ทุกๆ ทีที่ฟ้าครึ้ม เมฆหมอกกำลังมา

มันก็กางปีกบินซะเต็มทุ่งทุกที

ครูสาว (ปลายหลักสอง) แขนล้ำอย่างครูเมย์

ก็ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะแพ้ปีกบางๆ อย่างแมงปอ

เรื่องร้ายๆ มาขนาดไหน ก็ไม่ต้องกลัว

จริงไหม?

 

 

Comment

Comment:

Tweet

โห...ความซึ้งของเพื่อน
อ่านแล้วน้ำลายจะไหล เอ๊ย!! น้ำตาจะไหล 555
คิดถึง คิดถึง ...

#5 By เตาถ่าน (124.121.225.116) on 2009-06-16 11:55

อ่านแล้ว น้ำตาคลอ เหมือน กัน แต่ น้ำตาไหล ละ ตอนนี้ เราเคย แอบเคยเขม่นกัน จิงดิๆๆๆๆ คิดถึงง อย่าลืมติดแมลง ปอนะ

#4 By Fai (124.121.210.67) on 2009-06-08 12:29

จะคอยมาให้กำลังใจเจ้าแมงปอปีกบางตัวนี้นะคะ big smile

#3 By neverbeen kiss* on 2009-06-07 16:37

อึมม์...บางครั้งมีหวัง มีศรัทธาต่อสิ่งใด ต้องมีเผื่อใจไว้มั่ง

รักษาสุขภาพและเพลินกับวันหยุดครับ
แมงปอปีกบาง
เจ้ากางปีกสวย
ฝากบอกเธอด้วย
"ฉันคิดถึงเธอ"

คิดถึงกลอนบทนี้เมื่อครั้งยังเด็ก :]


#1 By karikkik on 2009-06-07 11:58